Opinion

Met grote dank aan Petra omdat ik niet de eerste ben die het invult. En het is stiekem best leuk...

10 things you would like to say to 10 different people:

1. Het hoogtepunt van alle liefde in mijn leven tot nu toe ben jij. Ik hou van jou zoveel als ik kan.

2. Als je ooit ook nog maar probeert een vinger uit te steken naar mijn vriendin kom ik je halen, en ga ik al mijn gebrek aan vechtervaring op jouw lompe hoofd inhalen.

3. Jou heb ik al lang vergeven. Omdat je jezelf de goot in hebt gekregen zonder mijn hulp.

4. Ik denk dat ik je mis. Je bent dan wel een kutwijf, ik voel me nog steeds verantwoordelijk voor je.

5. Ik beschouwde jou een tijdje, lang geleden, als vriend. Bij gebrek aan beter en mensenkennis. Niet lief misschien, dus ga alsjeblieft weg en kom nooit meer terug.

6. Jij bent mijn beste vriend. Dat weet je, dus meer zeggen heeft geen zin.
7. Als ik tegen jou zeg dat je soms niet zo zwaar aan dingen moet tillen, bedoel ik eigenlijk dat je depressief bent en misschien hulp nodig hebt.
8. Ik mag jou, echt waar. Maar je hebt zo’n enorm bord voor je kop…

9. Nee meneer, documentaires zijn geen echte films. Ik haat documentaires. Ik vind ze ook saai.

10. Ik weet serieus niet waarom ik je nooit bel. Je bent leuk gezelschap, maar toch bel ik je nooit. Ik snap het niet en het spijt me ook niet.

9 things about yourself:

1. Ik ben jaloers. Tegen obsessief aan. Mijn vriendin vind het schattig, maar het is serieus niet in orde.
2. Ik heb een grote ego. Ik schaam me eigenlijk nooit echt, en ik ben erg zelfverzekerd. Zodoende zijn er veel mensen die me niet (direct) mogen, en ook veel mensen die doen wat ik wil.
3. Waarschijnlijk is mijn grote ego een bescherming tegen altijd aanwezige onzekerheden.

4. Ik ben erg intelligent. Ik zal dit vaak gebruiken om in een beter daglicht te komen bij je, en in sommige gevallen om je te manipuleren.

5. Ik zie mezelf graag als een eerlijke en oprechte jongen.

6. Ik lieg. Vaak. Tegen iedereen. Dit is niet overdreven. Ik verzin soms ook smoesjes als ik ze niet echt nodig heb.

7. Ik ben erg lief. Ik zal zelden nee zeggen tegen oprechte verzoeken. Als je een probleem hebt kun je het beste mij bellen, want ik beweeg hemel en aarde om je te helpen.

8. Ik wil graag dat punt 7 niet altijd waar is. Ik doe me vaak huftiger voor dan ik ben. Dat is waarschijnlijk een ingebouwd mechanisme zodat als mensen me dan niet mogen ik het niet erg hoef te vinden. Daarom bellen zeer weinig mensen mij als ze een probleem hebben.

9. Ik ben een strebertje. Als ik iets wil zal ik er altijd hard voor gaan. Ik krijg dan ook vaak wat ik wil. Daar ben ik ook aan gewend geraakt. Maar ik ben altijd bereid bergen te verzetten. Aangezien ik maar 9 punten mocht noemen over mezelf smokkel ik er nog een paar in voor de gratis bonus; ik ben obsessief wat betreft schoonmaken en afwassen, ik ben een control freak eerste klas, wat betreft alles, ik heb een dagboek, al jaren, ik voel me nog altijd verplicht als er familiefeestjes zijn, ik probeer gezond te eten, ik hou niet van sport in het algemeen en ik vind zelf dat ik mijn leventje momenteel prima in de hand heb.

8 ways to win your heart:

1. Zorg dat je rookt, gebruik of sta open voor drugs.
2. Gevoel voor humor, en preferabel de mijne.

3. Wees oprecht geïnteresseerd in wat ik zeg of doe.
4. Weet hoe je complimenten geeft en ook ontvangt.
5. Denk diep na, over alles in je leven. Maar niet altijd.
6. Prik door mijn ingebouwde afweermechanismen.

7. Wees altijd blij. Huilen mag, ook bij mij, maar hou het op een uitzondering.
8. Zorg dat ik op je kan bouwen. Altijd als het echt moet.

7 things that cross your mind a lot:

1. Ischrah
2. Niek
3. School en buitenschoolse filmactiviteiten.
4. Mijn korte termijn planning.
5. Geld of het ontbreken ervan.
6. Heb ik nog genoeg sigaretten?
7. Ik probeer me elke dag te beseffen hoe goed ik het nu heb. Ik heb nu letterlijk alles wat ik zou willen hebben. En ook dat ik dat elk moment kan verliezen.

6 things you're doing this week:

1. Uitslapen
2. Naar Ischrah toe, lol, goede gesprekken en sex hebben.
3. Film kijken.
4. Meerdere uren in de trein zitten.
5. Mijn eerste schooldag van het tweede jaar.

6. Geld uitgeven. Helaas.


5 turn offs:

1. Zichtbaar kwaad worden. Schreeuwen etc. Vreselijk.
2. Niet openstaan voor normale, eerlijke discussie over wat dan ook.
3. Het niet opvatten van hints. Niet weten wanneer je teveel bent etc.
4. Een walgelijke filmsmaak. En een beetje ook muzieksmaak.
5. Een vervelende stem of idioot lachje.


4 turn ons:

1. Bijzondere ogen

2. Humor…toch maar.
3. Lef hebben.
4. Echt iets te vertellen hebben.


3 moods you're feeling and why:

1. Stoned. Hey…het is vakantie.
2. Blij, ik heb zin in school en mijn vriendinnetje en alles wat me nog te wachten staat.
3. Trots, omdat ik zo eerlijk mogelijk alles heb ingevuld en nadat ik het heb teruggelezen mezelf toch nog compleet waardeer om wie ik ben en de dingen die ik doe of zeg.


2 things you want to do before you die:

1. Een goede film maken én rijk worden.

2. Zo zeker weten als mogelijk is in een mensenleven dat ik het maximum aan liefde heb gekend, gegeven en ontvangen.


Persons who complete your world:

Het zijn er maar twee, en daar ben ik heel blij mee. Mijn vriendin en mijn beste vriend. Zonder beide zou ik er heel anders aan toe zijn nu, en hopelijk vinden ze allebei het geduld om het nog heel lang met mij uit te houden. Ik heb ze beide heel hard nodig, en ik hou ook nog van ze.

Toen ik gebroken en al terug kwam van Lowlands was ik in eerste instantie blij dat mijn OV weer geldig was om duidelijke redenen; ik had nog minder geld dan voor ik naar Lowlands ging, en ik wilde het geld er sowieso niet aan uitgeven. Die blijheid duurde een aantal dagen, maar verdween weer toen ik voor het eerst fatsoenlijk gebruik maakte van het openbare vervoer. Toen kwam alles weer terug, waarom ik zo'n hekel heb aan het openbaar vervoer en ook aan de mensen die gebruik maken van het openbaar vervoer. 

Mijn vriendinnetje woont nog steeds in het noordelijke puntje van Groningen, en als student zonder auto is de trein dan eigenlijk wel een must. Vandaag keerde ik terug naar Amsterdam. Eerst dien ik dan met de trein van Roodeschool naar Groningen te gaan, en dat deed ik. Aldaar heb ik drie tot vier minuten om over te stappen. Gelukkig wonen in alle dorpjes die op die route liggen misvormde en domme kinderen, dat heeft iets te maken met inteelt en incest wat daar nog gebruikelijk schijnt te zijn. Voor deze kinderen is normaal in- en uitstappen net iets moeilijker, net als praten zonder te kwijlen of stil zijn zonder dat je mond openhangt en te kwijlen of recht vooruit kijken zonder te kwijlen. De vertraging die dat oplevert is normaliter niet groter dan vijf minuten, en dus precies genoeg om een uur op station Groningen te moeten wachten op de trein richting Schiphol. Zo ook vandaag.

In de trein van Groningen naar Schiphol zitten altijd teveel mensen, zeker in de ochtend en avond spits. Ik moet dan overstappen in Hilversum of Amesfoort op de trein richting Amsterdam Centraal. Je zou je kunnen afvragen welke overstap het snelst is, maar dat maakt niet uit, want gelukkig is er altijd één of andere mongool die zich ergens net voor of net na Zwolle voor de trein gooit, en dat wordt dan afgedaan als een 'aanrijding'. Eerlijkheid dient me te zeggen dat er ook vast echte ongelukken bij zitten zo nu en dan, maar het feit dat het vaak in de buurt van Zwolle of Amesfoort is zegt meer over de inwoners daar dan over de spoorwegovergangen, die overal in Nederland ongeveer hetzelfde zijn. Als het dan écht gaat om een ongeluk hoop ik altijd dat het dodelijk is. Bij een zelfmoordpoging hoop ik juist van niet. Bij een auto ongeluk bijvoorbeeld ook niet zo zeer, want vaak is dat gewoon lastig voor de betrokkenen. Bij dit soort ongelukjes of doodwensen heb je meteen alle mensen in de trein te pakken, en dat zijn er zoals ik al zei vaak heel veel, waarvan een groot deel ook nog eens naar Schiphol moet. Veel mensen uit de provincie hebben weinig verantwoordelijkheidsgevoel en nemen rustig de laatst mogelijke trein voor hun EasyJet vlucht. Dat resulteert in luid geprotesteer en geklaag. 

Toch voel ik me dan ook weer niet begaan met deze mensen. Als het zó belangrijk is dat je ergens op een bepaalde tijd bent, bijvoorbeeld omdat anders je vlucht vertrekt en EasyJet niet terugbetaald en je het toch al niet zo breed hebt, dan ga je eerder weg. Het is niet zo dat het bijna nooit voorkomt op dat traject zullen we maar zeggen. Dus ik erger me aan de vertraging sowieso, en óók aan de mensen die erover klagen. Maar goed, vanochtend stierf er dus weer minimaal één persoon op het spoor waar ik graag overheen wilde treinen en heeft weer minimaal één machinist een trauma voor het leven (eigen schuld, moet je maar niet machinist worden, het is niet alsof dat soort dingen niet vaker gebeuren zullen we maar zeggen). Of ik, en alle stresskippen die naar Schiphol moesten, even via Deventer konden reizen. Heel beleefd om het te vragen, maar wat voor keuze heb je nu eigenlijk? Dus via Zwolle naar Deventer, in een sprintertje die normaal al afgeladen het station binnenkomt, inclusief net zoveel grote koffers als mensen. En weer continue dat geklaag van die reizigers om me heen...

In Deventer op de trein gestapt richting Hilversum, na twintig minuten wachten. Want een extra treintje inzetten is teveel moeite natuurlijk. In Hilversum moest ik maar heel even wachten, wat ook weer een nadeel heeft. Je kunt niet meteen de volgende trein richting Amsterdam Centraal in stappen, maar er is ook net niet genoeg tijd voor een sigaretje en dat weet je omdat overal van die grote klokken hangen. Toch proberen omdat je chagrijnig bent, en na een kwart opgerookt te hebben kun je instappen. 

Eindelijk aangekomen bij Amsterdam Centraal, de teller op een rustige vier en half uur. Tijdje zoeken naar de zoveelste nieuwe locatie van je bushalte, want er wordt blijkbaar een nieuwe metrolijn aangelegt ofzo. Daar zijn ze natuurlijk al jaren mee bezig en dat zal ook nog wel wat jaren zo blijven, tijd genoeg dus om iets te regelen voor de bushaltes op het getroffen gebied. Maar toch wordt elke keer mijn bushalte verplaatst naar een onbekende locatie. Toen ik deze eenmaal had gevonden was ik volgens mijn horloge en het bord precies op tijd, wat ik altijd heerlijk vind. Natuurlijk kwam de bus niet, en moest ik alsnog een kwartier wachten. En al die mensen bij de halte weer klagen, om ziek van te worden. Toen de bus eindelijk daar was verklaarde dat een hoop. 

Een typische Amsterdamse vrouw achter het stuur, met hard geblondeerd haar, teveel gouden ringen en fel roze nepnagels. Zo'n type wat het net niet tot hoerenmadam heeft geschopt en bleef hangen bij hoer zijn, en nu geen zin meer heeft om aan piemels te zuigen dus maar buschaffeuse is geworden. Dat zegt ze tegen haar vrienden natuurlijk, eigenlijk hebben die mannen geen zin meer om een wijf van vijftig aan hun piemel te laten zuigen als ze ervoor moeten betalen. Nu ben ik over het algemeen niet sexistisch ingesteld, maar wel als het gaat om het besturen van voertuigen. En zeker bussen. Ik heb al moeite om ontspannen bij mijn moeder in de auto te zitten, dus dit stond me helemaal niet aan. Ik vind het ook belachelijk dat dit soort dingen kunnen. Terwijl ze onderweg een aantal spiegels schampte en bijna drie fietsers omver reed keek ik om me heen door de volle bus en vroeg me af waarom ik schijnbaar de enige was die het opeens een idioot idee vond om een vrouw achter het stuur te zetten van een enorme bus, en dan met z'n vijftigen tegelijk daar in te gaan zitten en staan, dwars door het centrum van Amsterdam. Zonder gordel. Dat is bijna net zo gevaarlijk als jezelf voor de trein gooien. Maar mij hoor je niet zeuren...ik ben eindelijk thuis.

Het zou de laatste zijn. Het zou lang duren. Het zou de complete vindicatie worden van alle privacy, de armageddon van de sexuele tevredenheid, evenals de mentale toestand en niet te vergeten zou het de financiele abys vormen. Nog één keer met mijn ouders op vakantie. In een camper. Twee weken. Dit wist ik allemaal. En ik dacht; nee! Iedereen weet wat ik zei. 

Dus ik zit in een camper met mijn ouders, ik weet na een paar dagen niet eens meer in welk land ik ben. We trekken. Zo heet dat. Maar we rijden maximaal 80 en niet in de avonduren. Dus we rijden elke dag naar een ander land, komen daar om 5 uur aan, gaan kaarten, slapen, vroeg opstaan en rijden naar een ander land. Ik moest mijn kleine tasje met kleren elke dag onder de bank stoppen en in de nacht op het voeteinde van mijn halfpersoons-opgevouwen tafel bedje omdat alle kastjes bezet waren met vrouwenkleding. Het is niet eens grappig als ik eraan terugdenk, m'n zusje en moeder, samen goed voor 14 paar(!) schoenen. In een camper. 

En alle tijd van de wereld om te beseffen dat je zo graag verder wilt met je leven, wat allemaal net helemaal naar wens is, echt compleet met alles erop en eraan. Voor het eerst en vooral voor het laatst was het de laatste keer in mijn leven dat ik me ergens voor langere periode zal bevinden waar ik niet het liefst wil zijn. Ik wil toch bij mijn meisje zijn? Ik wil toch die film afmaken? Ik wil toch in mijn nieuwe huisje zitten en me vervelen in de vakantie? Daar heb ik een jaar lang of langer keihard m'n best voor gedaan. 

Het was heel goed dat ik zo lang weg was. Het was erg goed dat ik zoveel tijd had om na te denken. Het was heel goed dat ik nu zeker weet dat ik niet meer thuis woon. Het is allemaal heel goed en vreselijk geweest, want ik weet nu dat ik goed zit. Ik ben precies waar ik nu wil zijn. En dat is cool. Want zo ben ik. 

Het geluid zal me wel bijblijven. Het gevoel ook. Het is lastig te beschrijven.

We hadden er al één vermoeiende draaidag opzitten. Chaotisch, want de eerste draaidag van mijn eerste echte korte film met een echte crew en een echte cast op een echte jacht die echt te klein was voor al die echte dingen die ik net echt noemde. Maar alles stond op tape en alles ging ook zondag naar omstandigheden goed. Wel hadden we er op zondag al een kleine tien uur filmen en chaos opzitten voor we aan de nachtscene zouden beginnen.

Dé grote nachtscene, de finalescene van de film, de enige echte actiescene, met figuranten, scheurende politie auto's en illigaal verkregen dummy machinegeweren. We kregen er voor die nacht en voor de twee dagen daarna iemand bij voor opnameleiding, wat ernstig noodzakelijk was. Ze pakte mijn horloge af, joeg me telkens terug naar mijn monitor en schopte iedereen net zo lang onder zijn of haar kont tot alles volgens haar schema liep. Kijk, dat is nou efficient. Onder haar supervisie en mijn visie (tja..) werd alles klaargezet, van lampen tot monitor tot camera, de weg werd afgezet met speciaal aangeschaft rood/wit afzet lint (wat minder duur is dan je zou denken, als je er sowieso over na zou denken, wat ik dus wel deed). 

Figuranten klaar, hoofdrolspeler klaar, auto's klaar, geweren in de aanslag, eerste doorloop en actie! Iedereen begon te doen wat er gedaan moest worden. Ik keek naar de monitor, zoals ik moest doen. De cameravrouw keek mee, iets wat zij mocht doen. Achter me hoor ik vaag iets. Ik let niet op, staar naar het kleine scherm om te kijken of het me bevalt wat ik zie, mentale aantekeningen maken voor dingen die anders moeten. Opeens zie ik een fietser mijn beeld in fietsen, nogal niet recht. 

In de anderhalve seconde daarna gebeurde er vrij veel tegelijkertijd. Ik besefte me dat er geen fietser thuishoort in dit shot. Ik kijk op en zie de dronken man, die klaarblijkelijk langs onze afzetting is geslopen, dwars over de set fietsen. Ik hoor mensen die harder beginnen te roepen. Dan zie ik de kabels waar de man overheen fietst. Eén goed, twee goed, niets aan de hand, de derde kabel, die van de geluidsapparatuur naar de camera blijft over, en wordt strakker getrokken waardoor deze loskomt van de grond. Meer geschreeuw. De geluidskabel raakt verstrikt in zijn fiets. 

Er waren twee opties vanaf dat moment. Of de geluidsman zou omvallen, of het statief met daarop de camera. Moeder natuur, god, of welke andere klootzak of trut dan ook besloot dat het de laatste optie zou worden. Niemand was snel genoeg. Ik zat gewoon nog, zo snel ging het. Zoals zovaak beschreven vertraagt dan de tijd, maar versnellen niet je reacties. Je ziet de camera vallen. Je ziet de camera, á 5000,-, vallen, voorover, met statief en al, klaar om te landen, recht op het duurste deel van de duurste camera die ik van school mee kreeg. De lens. 

Het was een krak. Maar niet gewoon een krak. Het was een krak die tegelijk de harten van minimaal 5 mensen die het live zagen gebeuren deed stilstaan. De drie camera mensen en ik inclusief. Wie weet nog wel meer. Het enige hart wat gewoon doorklopte was dat van die dronken man. Hoe ironisch, daar dat ook het hart was wat van mijn had mogen stoppen om nooit meer verder te kloppen. Het geschreeuw drong nu binnen. GODVERDOMME! was een kreet die iemand sloeg. Veel meer weet ik er niet meer van. Mijn producent rende met een verbazingwekkede scherpte direct achter de dronken man aan, klaar om hem in elkaar te slaan. Aangezien mijn producent een taaie is, maar toch niet indrukwekkend groot of breed, wat zes van mijn figuranten die een swatteam zouden spelen wel waren, stuurde ik deze achter hem aan. De man wilde er duidelijk vandoor gaan. 

Het bleek naderhand dat mijn producent de man niet in elkaar ging slaan maar hem koffie aanbood en vriendelijk verzocht te blijven tot we wisten hoe groot de schade was. Hoe groot is de gemiddelde schade als je een camera op het lensenstelsel laat pleuren van een meter hoogte? Ik was van binnen al bezig met hoe ik iedereen naar huis moest sturen en wat we zouden doen met de beelden die we al hadden en nooit meer konden aanvullen omdat onze camera buiten proportie verneukt was. 

De lens zelf bleek nog heel, de beeldcensors binnenin ook. Het hele objectief was 'slechts' naar binnen geklapt en had een aantal andere handige dingen afgebroken, zoals die deeltjes die de lens voor de censor houden. Een aantal technische mensen hebben de lens er met wat touwtjes weer goed voor weten te hangen, waardoor we alsnog wat dingen konden opnemen. Om vier uur s' nachts klaar, om acht uur weer op om een nieuwe camera te regelen in Amsterdam. Huur nieuwe camera; 150,-, flitsboetes vanwege haast; 60 euro. Financiele schade aan de camera; wordt onderzocht, in ieder geval 1000,-, of als er een nieuwe camera moet komen 4000,- tot 5000,-. Lange leve de WA. Van die dronken man wel te verstaan. Gelukkig hadden we geen echte geweren die avond, anders zou ik dit hebben geschreven vanuit de Bijlmerbajes.

Ik stond zojuist onder de douche. Is dat relevant? Nee, niet echt, maar het schetst de situatie waarin ik mij bevond. Onder de douche, door het raam naar buiten te kijken naar de invallende duisternis. Het was dat moment, om één of andere reden, dat ik me realiseerde dat ik nog nooit spijt heb gehad. Wat is dat nu voor iets? Waarom niet, vroeg ik mijzelf. Natuurlijk heeft iedereen altijd wel ergens spijt van. Ik had niet naar dat feestje moeten gaan, want het was kut. Ik had vandaag een potlood mee moeten nemen want ik voelde de hele dag de onverklaarbare aandrang om een koe te tekenen. Dat is allemaal wel zo, maar écht spijt hebben, is naturlijk iets heel anders. Aldus besefte ik mij onder de douche. 

Goed, even over spijt in het algemeen. Volgens de Van Dale is spijt  een 'akelig gevoel over iets waarvan men meent dat het ook anders had kunnen zijn'. Als je deze definitie voor het eerst leest denk je dat deze incorrect is. Maar ik heb hem nu zes keer gelezen en in feite is hij geheel correct. Want, zo dacht jij net als ik dat deed, dat geldt ook voor oorlogen waar wij niets mee te maken hebben. Akelig, en het had anders gekund. Ja, maar dat spijt je dus. Blijkbaar. De oorlogen op deze wereld spijten jou en mij. Dat je dat even weet. Ik zag spijt altijd als iets wat persoonsgebonden was. Ik deed iets, en daar kreeg ik spijt van. Maar je kunt ook plaatsvervangende spijt beleven, waardoor het woord eigenlijk zo breed kan worden ingezet dat het hele onderwerp wat ik bedacht voor dit schrijfsel, al staande onder de douche, eigenlijk niet meer geschikt is. 

Tenslotte was de spijt die mij ontbreekt persoonlijke spijt, je zou bijna kunnen zeggen dat het me spijt dat ik nooit echt spijt heb gevoeld. Dat zou er op neerkomen dat ik een akelig gevoel heb over het feit dat ik eigenlijk een akelig gevoel had kunnen hebben over iets wat anders had gekund. Lees die nog maar eens, hij klopt. Wat erbij komt is dat het me spijt (plaatsvervangende spijt) dat de definitie van spijt zo breed is. Als je dat gaat definiëren krijg je dus; ik heb een akelig gevoel over het feit dat een akelig gevoel hebben over iets wat anders had gekund ook anders had gekund. 

Daar mijn onderwerp toch al waardeloos werd door de definitie van het onderwerp (hoe ironisch) kan ik beter even uitleggen waarom ik dat ironisch vind. Ik ben namelijk verzot op definities. Ik kan daar heel lang over nadenken of discussieren met vrienden. Een oude favoriet in deze discussies is bijvoorbeeld de definitie van het woord muur. Wanneer is iets een muur? Dat lijkt misschien een vraag voor een kleuter, maar denk er maar eens over na. Je zou kunnen zeggen een stenen wand, gewoonlijk aan de buitenzijde van een gebouw of als afscheiding tussen twee ruimtes, zoals de Van Dale dat doet. Maar gewoonlijk aan de buitenzijde of als afscheiding? Wat kan er nog meer dan? Als ik net zo lang bakstenen in elkaar metsel tot ik een wand heb, maar verder niets, is het dan een muur? En wat dan als ik twee stenen op elkaar zet? En moet een muur echt van stenen gemaakt zijn? Ik ken mensend in een houten huis wonen. Leg die maar eens uit dat ze geen muren hebben en kijk wat ze daar op te zeggen hebben. Moet een muur onderdeel zijn van een huis, of een kamer, of in ieder geval van iets anders om een muur te kunnen zijn? Is het anders een wand? Zijn er minimale afmetingen voor een muur? Niet echt, dus een steen kan doorgaan als een muur in de juiste context. Voor de duidelijkheid en ter verdediging; het maakt natuurlijk niet uit. We weten allemaal wat er bedoeld wordt als iemand zegt; hey, een muur. Dat snap ik ook, maar het is wel interessant om daar mee te spelen. Het doet je nadenken over hoe woorden in principe maar een soort schatting zijn, en dat je sommige dingen niet goed kunt definieren, wat heel interessant is als je net zo'n freak bent als ik. 

Net als muur zijn er nog talloze andere voorbeelden te noemen. Als je je echt ontzettend verveeld een keer zou je er eens een discussie over aan kunnen gaan met de andere levenloze personen in je omgeving. De definities van o.a.; dak, hut, boot, huis, lamp, kachel, vloer, plafond (echt een aanrader) en vlakte, weiland, drugs, knutselen en machine. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik kan je verzekeren dat hier genoeg woorden staan voor urenlange debatten, per woord als je gemotiveerd bent. 
En het is ook ontzettend leuk voor onder de douche.